Het was weer top bij AFAS. Afgelopen week mocht ik tijdens de AFAS Festivalweek zeven sessies verzorgen. En zoals je bij AFAS inmiddels bijna verwacht: alles was geweldig geregeld.
Dan hoor ik mensen zeggen: “Ja Feike, dat is makkelijk als je zoveel geld verdient.” Daar zit natuurlijk iets in. Een prachtige locatie kost geld. Goed eten kost geld. Techniek kost geld. Aankleding kost geld. Een Festivalweek organiseren zoals AFAS dat doet, kost ongetwijfeld een flinke bak geld. Maar niet alles wat ik daar bijzonder vind, kun je kopen.
Bij AFAS staat in de binnentuin een kunstwerk dat oproept om te spelen. Fantaseer, maak grappen en doe gek. AFAS schrijft er zelf bij dat spelen hoog op hun prioriteitenlijst staat, omdat ze ervan overtuigd zijn dat het alles makkelijker en beter maakt. En dan staat er ook nog: “Vrij naar Feike Cats: beter leidt niet altijd tot leuker, leuker wel tot beter.” Daar ben ik natuurlijk trots op. Maar ik vind het vooral mooi dat ze die gedachte niet alleen opschrijven. Je voelt het als je daar bent.
Verleuken zit niet in zo’n kunstwerk, een mooi gebouw of een fantastisch georganiseerd festival. Het zit vooral in de mensen. Van degene die aan het stofzuigen was tot degene die het eten verzorgde. Van techniek tot organisatie. Overal kwam ik dezelfde houding tegen: aardig, behulpzaam en positief.
